Fotografie is me beginnen boeien toen mijn vader mij en mijn 2 broers fotografeerde ergens aan de Noordzee. Ik was een jaar of zeven en het moet in Nieuwpoort of Oostende zijn geweest. Vader had een Asahi Pentax om de hals, het toestel werd beschermd door een bruin lederen etui en hij koesterde het als zijn vierde kind. Een mooi apparaat dat het nu nog altijd goed doet op de vintagemarkt.

We werden geordonneerd bepaalde ontspannen en speelse poses aan te nemen. Vader was van het strenge type en klikte zuinig, want filmpjes telden maar 24 of 36 foto’s.

Na een poos wou vader wat avontuurlijkere shots en werden we de branding ingejaagd voor actiebeelden. We plensden in het rond, vader volgde in het water en ging op zoek naar het ultieme plaatje net boven het opspattende schuim.

Een woeste golf maakte een einde aan de pret. We werden overspoeld en toen we weer bovenkwamen, bleek ook vader, de Asahi Pentax in aanslag, tenonder zijn gegaan. De verbijstering droop samen met het zeewater van zijn gezicht. Hij was al geen beste zwemmer, vloekte in het rond, spurtte het strand op en wikkelde zijn ‘appareil’ in een handdoek. Zijn reddingspoging mocht niet baten, want het zout van de zee had het toestel onherroepelijk beschadigd. De ontzetting in vaders ogen blijft tot op heden op mijn netvlies geprent.

De Asahi Pentax heeft nog jaren in zijn bruin lederen etui op de kast gestaan, als een relikwie. Opgepoetst maar met verroest binnenwerk.

Daar en toen werd mijn interesse voor fotografie gewekt, de eeuwige zoektocht naar dat ene veelzeggende moment tussen duizenden vergeten momenten, dat ene verstilde shot dat de vergetelheid overstijgt en het universum samenvat.

Ik ben al een paar decennia als sportjournalist met bewegende beelden aan de slag, heb ze gemonteerd voor het journaal, Sportweekend of docu’s, maar altijd ben ik nog net iets meer gefascineerd geweest door het stilstaande beeld.

Het bevriezen van de werkelijkheid in één onvergetelijk beeld.

Fotografie dus.